Przepysznie

Słodki... Słony

Słodki – gorzki
Lubię spędzać wieczory na mieście a szczególnie w miłym towarzystwie i przy dobrym jedzeniu. Dlatego postanowiłem wybrać się razem z żoną do jednej z restauracji Magdy Gessler: „Słodki… Słony”. Może powinienem napisać cukierni – restauracji. Swoją drogą muszę przyznać, że sama koncepcja restauracji połączonej z cukiernią, która przyciąga z ulicy ludzkie wzroki feerią barw i kształtów, które krzyczą z wystawy „zjedz mnie!”, jest dosyć oryginalna, ale oryginalność to chyba ostatnia rzecz, jakiej można by odmówić Magdzie Gessler.
Jesteśmy na miejscu, jest chłodny marcowy wieczór, a wspaniale oświetlona witryna wygląda jak z bajki. Patrząc na nią przychodzi mi na myśl film „Czekolada” w reżyserii Lasse Hallströma i scena, kiedy zagorzały przeciwnik pijalni czekolady, jakim niewątpliwie był hrabia Reynaud niszczy wystawę, po czym kompulsywnie pochłania czekoladowe słodkości. My również widzimy te wszystkie słodkości i aż czujemy ssanie w żołądku. Wiemy ile to kalorii, ale mimo to wchodzimy do środka, zamawiamy i bezkarnie delektujemy się rozpływającym się na języku smakiem rozkoszy. Ja miałem ochotę na trochę więcej, bo to właśnie Słony jest u mnie na pierwszym miejscu.
Wnętrze „Słodki… Słony” jest bardzo przyjemne, już od samego początku pobudza zmysły. Czuje się zapach kawy z mieszanką aromatu świeżo upieczonego ciasta francuskiego i ostrego cynamonu. Ściany ozdobione są szkicami przypominającymi pamiętniki z wypraw Alfreda Russela Wallace’a. To sprawia, że nasze zmysły pobudzone są do granic możliwości. Tak… dostaliśmy menu zaczyna się skomplikowany wybór, oczywiście na początek Słony. Nasz wybór padł na kruche babeczki z musem chrzanowym, wędzonym łososiem skropione vinegretą z miodu, musztardy Dijon i kopru oraz placek ziemniaczany z łososiem, czerwonym kawiorem oraz kwaśną śmietaną. Wybraliśmy też do spróbowania orientalną herbatę z cynamonem, jednak ku naszemu zdziwieniu, za parę minut miła kelnerka poinformowała nas, że tej herbaty nie ma. Myślałem, że zgodnie z zasadami, które Magda Gessler wbija tym biednym restauratorom do głowy, w karcie powinny znajdować się tylko pozycje dostępne w danej chwili, chociaż nie wiem, może herbat to nie dotyczy. Po krótkim czasie oczekiwania dostaliśmy zamówione dania. Najpierw zjadam je wzrokiem i muszę przyznać, że kruche babeczki wyglądają bardzo apetycznie natomiast mój placek tak jakoś zwyczajnie. Cały efekt psuły krążki białej cebuli ułożone dokoła talerza. Nie zrażając się jednak zabrałem się za degustację i tu kolejna wpadka. Co to za placek?! Ziemniaki stały chyba trochę za długo, placek był ciemny i za bardzo przysmażony. Jestem kucharzem amatorem, ale lepsze robię w domu. Podczas konsumowania trafiła mi się kolejna nieprzyjemna niespodzianka – w placku znalazłem kawałek drutu, podobny do tego, którym szoruję mój żeliwny garnek. Nie chcę nawet komentować tego dodatku. Po kilku głębokich wdechach pozbyłem się metalicznego smaku w ustach i przeszła mi ochota na zwracanie uwagi kelnerkom. Ułożyłem kawałek drutu na talerzu i mam nadzieję, że ktoś w kuchni go zauważył. Do kruchych babeczek podszedłem już trochę sceptycznie, mimo że na talerzu prezentowały się naprawdę pysznie. Zaskoczył mnie ich smak i połączenie kruchej słodkiej babeczki z musem chrzanowym i łososiem. To jednak nie jest moje ulubione połączenie, chociaż widziałem, że żonie bardzo smakowało. Muszę jednak przyznać, że mus chrzanowy był wyśmienity i idealnie komponowałby się z łososiem i kawiorem. Niezniechęcony dodatkami i nietrafionym, moim skromnym zdaniem, połączeniem smaków podjąłem kolejne próby degustacji, tym razem na słodko, bo właśnie od tego się tu wszystko zaczęło. Na deser został wylosowany tort czekoladowo – truskawkowy i tort z malinami. I w końcu mogłem zaspokoić swoje rządze, chociaż liczyłem raczej na Słony. Tort był wspaniały, mocno czekoladowy, porządnie nasączony, a delikatna masa opływająca truskawki po prostu rozpływała się w ustach. Zjadłem cały kawałek mimo tego, że był naprawdę gigantyczny. Tort z malinami nie był już w stanie walczyć z pozostałym po tak wspaniałym połączeniu czekolady i truskawek smakiem rozkoszy. Gdybym miał użyć skali ocen obowiązujących w naszych szkołach, Słony dostaje tylko słabą trójkę natomiast Słodki mocną piątkę.
W drodze do domu zastanawiałem się nad tym czy jeszcze kiedyś odwiedzę „Słodki… Słony” i jestem przekonany, że Słodki jak najbardziej tak, za Słony dziękuję.